അസ്തിത്വവാദങ്ങൾ: സിസിഫസിൻ്റെ കല്ലും ഗസ്സാലിയുടെ ഹല്ലും

ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ യൂറോപ്യൻ ചിന്താലോകത്തെ സ്വാധീനിച്ച നിരീശ്വരചിന്താരീതികളായിരുന്നു അസ്തിത്വവാദം (Existentialism), അബ്സേഡിസം (Absurdism), നൈഹിലിസം (Nihilism) എന്നിവ. മനുഷ്യന്റെ നിലനിൽപ്പ്, പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ അർത്ഥശൂന്യത, വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യം എന്നിവയെ കേന്ദ്രീകരിച്ചുള്ള ഈ ദർശനങ്ങൾ പരമ്പരാഗതമായ പല വിശ്വാസങ്ങളെയും ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന നിരീശ്വരചിന്താഗതികളായിരുന്നു.

അസ്തിത്വവാദം (Existentialism) 

​ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ചിന്താലോകത്ത് വിവാദങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ച ദർശനമാണ് അസ്തിത്വവാദം (Existentialism). മനുഷ്യന്റെ നിലനിൽപ്പിനും വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും പരമമായ പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന ഈ ചിന്താഗതി, മനുഷ്യൻ ഈ ലോകത്ത് ജനിക്കുന്നത് മുൻകൂട്ടി നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട ഒരു പദ്ധതിയോ ലക്ഷ്യമോ ഇല്ലാതെയാണെന്ന് വാദിക്കുന്നു. ഇതിന്റെ കാതൽ ജീൻ പോൾ സാർത്രെയുടെ പ്രശസ്തമായ ഈ വരികളിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു: "Existence precedes Essence" (അസ്തിത്വം സാരത്തിന് മുൻപേ വരുന്നു). ഏതൊരു വസ്തുവും നിർമ്മിക്കപ്പെടുന്നതിന് മുൻപേ അതിന്റെ ലക്ഷ്യം നിശ്ചയിക്കപ്പെടുന്നു; ഉദാഹരണത്തിന് ഒരു കത്രിക രൂപകൽപ്പന ചെയ്യുന്നത് 'മുറിക്കുക' എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെയാണ്. എന്നാൽ മനുഷ്യന്റെ കാര്യത്തിൽ ഇത് നേരെ തിരിച്ചാണ്. മനുഷ്യൻ ആദ്യം ഈ ലോകത്തേക്ക് വരുന്നു, നിലനിൽക്കുന്നു (Exist), അതിനുശേഷം തന്റെ ജീവിതം എങ്ങനെയായിരിക്കണം എന്ന് സ്വയം തീരുമാനിക്കുന്നു. മനുഷ്യന് മുൻകൂട്ടി നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട ഒരു 'ഡിസൈൻ' ഇല്ലെന്ന് സാർത്രെ നിരീക്ഷിക്കുന്നു.
​ഈ ദർശനമനുസരിച്ച്, മനുഷ്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്ക് ശിക്ഷിക്കപ്പെട്ടവനാണ്.
"Man is condemned to be free; because once thrown into the world, he is responsible for everything he does," എന്ന് സാർത്രെ പറയുന്നു. ഓരോ മനുഷ്യനും പൂർണ്ണ സ്വതന്ത്രനാണെങ്കിലും, ഈ സ്വാതന്ത്ര്യം വലിയൊരു ഉത്തരവാദിത്തം കൂടി വ്യക്തിയിൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്നു. തന്റെ ഓരോ തീരുമാനത്തിന്റെയും പ്രവൃത്തിയുടെയും പൂർണ്ണ ഉത്തരവാദിത്തം തനിക്ക് മാത്രമാണെന്ന തിരിച്ചറിവ് മനുഷ്യനെ 'Anguish' അഥവാ ഉൽക്കണ്ഠ എന്ന മാനസികാവസ്ഥയിലേക്ക് നയിക്കുന്നു. സ്വന്തം ജീവിതത്തിന് തനതായ അർത്ഥം കണ്ടെത്തുക എന്നത് ഓരോ വ്യക്തിയുടെയും കർത്തവ്യമാണെന്നും, സാഹചര്യങ്ങൾ എന്തുതന്നെയായാലും അതിനെ മറികടന്ന് സ്വയം നിർവചിക്കാനുള്ള കരുത്ത് മനുഷ്യനുണ്ടെന്നും അസ്തിത്വവാദം ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

​അബ്സേഡിസം ​(Absurdism)

​ആൽബർട്ട് കാമുവിന്റെ ദർശനപ്രകാരം മനുഷ്യന്റെ അസ്തിത്വം എന്നത് പരിഹരിക്കാനാവാത്ത ഒരു വൈരുദ്ധ്യമാണ്. ഇതിനെ അദ്ദേഹം "The Absurd" എന്ന് വിളിക്കുന്നു. മനുഷ്യൻ പ്രപഞ്ചത്തിൽ നിന്ന് അർത്ഥവും ക്രമവും (Meaning and Order) തേടുന്നു, എന്നാൽ പ്രപഞ്ചമാകട്ടെ അഗാധമായ നിശബ്ദതയോടും അർത്ഥശൂന്യതയോടും കൂടി അതിനോട് പ്രതികരിക്കുന്നു. ഈ കൂട്ടിയിടിയെ നേരിടാൻ കാമു നിർദ്ദേശിക്കുന്ന 'Rebellion' (കലാപം) എന്ന വഴി ദാർശനികമായി ഏറെ ശ്രദ്ധേയമാണ്. ജീവിതം അർത്ഥശൂന്യമാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ ഭൗതികമായ ആത്മഹത്യയിലൂടെ (Physical Suicide) ജീവിതം അവസാനിപ്പിക്കുന്നത് തോൽവിയാണെന്ന് അദ്ദേഹം വാദിക്കുന്നു. അതുപോലെ തന്നെ, യുക്തിയെ ബലികൊടുത്ത് അന്ധമായ വിശ്വാസങ്ങളിൽ അഭയം തേടുന്നതിനെ "Philosophical Suicide" (ദാർശനിക ആത്മഹത്യ) എന്നാണ് അദ്ദേഹം വിശേഷിപ്പിച്ചത്.
​എങ്കിലും, അബ്സേഡിസം ചില വിമർശനങ്ങളും നേരിടുന്നുണ്ട്. ജീവിതത്തിന് വസ്തുനിഷ്ഠമായ അർത്ഥമില്ലെന്ന് വാദിക്കുമ്പോൾ, അത് മനുഷ്യനെ ലക്ഷ്യബോധമില്ലാത്ത ഒരവസ്ഥയിലേക്ക് (Moral Vacuum) നയിക്കാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. സിസിഫസിനെപ്പോലെ നിഷ്ഫലമായ പ്രവൃത്തികളിൽ സന്തോഷം കണ്ടെത്താൻ എല്ലാവർക്കും സാധിക്കണമെന്നില്ല. എങ്കിലും, ബാഹ്യമായ അർത്ഥങ്ങൾക്കോ ദൈവങ്ങൾക്കോ കാത്തുനിൽക്കാതെ, പ്രതികൂല സാഹചര്യങ്ങളെ പുഞ്ചിരിയോടെ നേരിടുക എന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ വിപ്ലവം എന്ന് കാമു സമർത്ഥിക്കുന്നു. "The struggle itself toward the heights is enough to fill a man's heart," എന്ന കാമുവിന്റെ വരികൾ അർത്ഥശൂന്യമായ ലോകത്ത് മനുഷ്യന് നൽകുന്ന ഏക കച്ചിത്തുരുമ്പ് ഈ പോരാട്ടവീര്യം മാത്രമാണെന്ന് അനുകൂലികൾ വാദിക്കുന്നു.

സിസിഫസിന്റെ മിത്ത് ​(The Myth of Sisyphus)

​ഗ്രീക്ക് പുരാണത്തിലെ സിസിഫസിനെ തന്റെ ദർശനത്തിന്റെ പ്രതീകമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നതിലൂടെ, മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ ആവർത്തനവിരസതയെയും ലക്ഷ്യശൂന്യതയെയും കാമു ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു. ഗ്രീക്ക്ദൈവങ്ങൾ സിസിഫസിന് നൽകിയ ശിക്ഷ - ഒരു വലിയ പാറ മലമുകളിലേക്ക് ഉരുട്ടിക്കയറ്റുക, അത് താഴേക്ക് ഉരുളുമ്പോൾ വീണ്ടും ആവർത്തിക്കുക എന്നത് , മനുഷ്യൻ നിത്യേന ചെയ്യുന്ന അർത്ഥശൂന്യമായ ജോലികൾക്ക് സമാനമാണ്. എന്നാൽ, കാമുവിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ സിസിഫസ് ഒരു പരാജയമല്ല, മറിച്ച് ഒരു 'Absurd Hero' ആണ്. തന്റെ ശിക്ഷയുടെ അർത്ഥശൂന്യത പൂർണ്ണമായി അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് തന്നെ ആ പാറ ഉരുട്ടാൻ അയാൾ വീണ്ടും മലയിറങ്ങുന്ന നിമിഷമാണ് അയാളുടെ വിജയമെന്ന് കാമു നിരീക്ഷിക്കുന്നു. "One must imagine Sisyphus happy" (സിസിഫസ് സന്തുഷ്ടനാണെന്ന് നാം സങ്കൽപ്പിക്കണം) എന്ന വിപ്ലവകരമായ നിഗമനത്തിലൂടെ, വിധിയോടുള്ള കീഴടങ്ങലല്ല, മറിച്ച് അതിനെ പുഞ്ചിരിയോടെ നേരിടുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ 'കലാപം' (Rebellion) എന്ന് അദ്ദേഹം സമർത്ഥിക്കുന്നു.​ എങ്കിലും വിമർശനാത്മകമായി നോക്കുമ്പോൾ, ഈ ദർശനം നിരാശയുടെ ഒരു ആത്മനിഷ്ഠമായ വ്യാഖ്യാനം മാത്രമാണോ എന്ന ചോദ്യമുയരുന്നുണ്ട്. എല്ലാ നിഷ്ഫലതകളിലും സന്തോഷം കണ്ടെത്തുക എന്നത് പ്രായോഗികമായി എത്രത്തോളം സാധ്യമാണ് എന്നത് തർക്കവിഷയമാണ്. ലക്ഷ്യമില്ലാത്ത അധ്വാനത്തെ മഹത്വവൽക്കരിക്കുന്നത് സാമൂഹികമായ മാറ്റങ്ങൾക്കായുള്ള പോരാട്ടത്തെ തളർത്തുമോ എന്ന വിമർശനവും ഇതിനുണ്ട്. എങ്കിലും, ബാഹ്യമായ ഒരർത്ഥവും പ്രപഞ്ചം നൽകുന്നില്ലെങ്കിലും മനുഷ്യന് തന്റെ മനസ്സ് കൊണ്ട് സ്വന്തമായി ഒരർത്ഥം പ നിർമ്മിച്ചെടുക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ ഈ സിദ്ധാന്തം, പരാജയപ്പെട്ടെങ്കിലും പങ്കുവെക്കുന്നു.

ശൂന്യതാവാദം(Nehlism)

ജീവിതത്തിന് അന്തർലീനമായ അർത്ഥമോ വസ്തുനിഷ്ഠമായ മൂല്യങ്ങളോ ഇല്ലെന്ന് വാദിക്കുന്ന നൈഹിലിസം, പരമ്പരാഗതമായ എല്ലാ ധാർമ്മിക-മത വിശ്വാസങ്ങളെയും നിരാകരിക്കുകയും വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് പരമപ്രാധാന്യം നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു. ദസ്തയേവ്സ്കിയുടെ നിരീക്ഷണങ്ങളെ ശരിവെക്കുന്ന തരത്തിൽ, സാർവത്രികമായ ഒരു നീതിപീഠത്തിന്റെ അഭാവം നന്മതിന്മകളെ കേവലം വികാരങ്ങളായി ചുരുക്കുന്നുവെന്നും ഇത് അധികാര ദുർവിനിയോഗത്തിനും മൂല്യത്തകർച്ചയ്ക്കും കാരണമായേക്കാമെന്നും ദർശനം മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നുണ്ട്. എങ്കിലും, അർത്ഥശൂന്യതയെ ഭയപ്പെടുന്നതിന് പകരം അതിൽ നിന്ന് സ്വാതന്ത്ര്യം കണ്ടെത്താൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന 'പോസിറ്റീവ് നൈഹിലിസം' പോലുള്ള ചിന്താഗതികൾ, സ്വയം മൂല്യങ്ങൾ നിർമ്മിക്കാനും ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള മനുഷ്യനായി ജീവിക്കാനുമുള്ള വിപ്ലവകരമായ വെല്ലുവിളിയാണ് ഓരോ വ്യക്തിക്കും മുന്നിൽ വെക്കുന്നത്. ഇസ്‌ലാമിക ദർശനം എക്സിസ്റ്റൻഷ്യലിസത്തെക്കാൾ യുക്തിപരമായി എങ്ങനെ മുൻപന്തിയിൽ നിൽക്കുന്നു എന്നത് വളരെ ഗൗരവകരമായ ഒരു ചർച്ചയാണ്.

ഇസ്ലാം മികച്ച് നിൽക്കുന്ന ഫിലോസഫിക്കൽ തലങ്ങൾ പരിശോധിക്കാം.
​
പ്രപഞ്ചത്തിലെ ക്രമവും യുക്തിയും (Cosmological Order)

എക്സിസ്റ്റൻഷ്യലിസം പ്രപഞ്ചത്തെ അർത്ഥശൂന്യമോ യാദൃച്ഛികമോ ആയി കാണുമ്പോൾ, ഇസ്‌ലാം അതിനെ ഒരു Perfect Design ആയിട്ടാണ് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. ശാസ്ത്രീയമായി നോക്കിയാൽ, പ്രപഞ്ചത്തിലെ 'Fine-tuning' (സൂക്ഷ്മമായ ക്രമീകരണം) ഒരു വലിയ ബുദ്ധിശക്തിയുടെ (Intelligence) സാന്നിധ്യത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഭൂമിയുടെ ഭ്രമണം മുതൽ ഡി.എൻ.എ ഘടന വരെ നീളുന്ന ഈ ക്രമം ജീവിതത്തിന് ഒരു ലക്ഷ്യമുണ്ടെന്ന ഇസ്‌ലാമിക വാദത്തിന് വലിയ യുക്തിഭദ്രത നൽകുന്നു.

വസ്തുനിഷ്ഠമായ ധാർമ്മികത (Objective Morality)

എക്സിസ്റ്റൻഷ്യലിസത്തിൽ ശരിയും തെറ്റും ഓരോ വ്യക്തിയും സ്വയം തീരുമാനിക്കേണ്ടതാണ്. ഇത് ലോകത്ത് സാർവത്രികമായ ഒരു നീതി നടപ്പിലാക്കാൻ തടസ്സമാകും. എന്നാൽ ഇസ്‌ലാം മുന്നോട്ടുവെക്കുന്ന Divine Revelation (ദൈവിക വെളിപാട്), ഏത് കാലത്തും മാറാത്ത ഒരു ധാർമ്മിക ചട്ടക്കൂട് നൽകുന്നു. "കൊലപാതകം തെറ്റാണ്" എന്നത് ഒരാളുടെ തോന്നലല്ല,മറിച്ച് അതൊരു വസ്തുനിഷ്ഠമായ സത്യമാണെന്ന നിലപാട് സാമൂഹിക ഭദ്രതയ്ക്ക് കൂടുതൽ കരുത്ത് നൽകുന്നു.

മനഃശാസ്ത്രപരമായ സംതൃപ്തി (Psychological Grounding)

അസ്തിത്വവാദപരമായ ഉൽക്കണ്ഠ (Existential Anxiety) മനുഷ്യനെ പലപ്പോഴും നിരാശയിലേക്കോ അർത്ഥശൂന്യതയിലേക്കോ നയിക്കാറുണ്ട്. എന്നാൽ ഇസ്‌ലാം മനുഷ്യന് ഒരു Identity (സ്വത്വം) നൽകുന്നു. താൻ വെറുതെ വന്നവനല്ലെന്നും, സ്നേഹനിധിയായ ഒരു സ്രഷ്ടാവിനാൽ പരീക്ഷിക്കപ്പെടുകയാണെന്നുമുള്ള ബോധം മനുഷ്യന് മാനസികമായ കരുത്തും പ്രത്യാശയും നൽകുന്നു.'അബ്‌സേർഡിറ്റി' എന്ന ആശയത്തേക്കാൾ ജീവിതത്തെ അർത്ഥവത്തായി കാണാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത് ഇതാണ്.
ഉത്തരവാദിത്തബോധമുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം
​അതിരുകളില്ലാത്ത സ്വാതന്ത്ര്യം പലപ്പോഴും അരാജകത്വത്തിലേക്കോ മറ്റുള്ളവരുടെ അവകാശങ്ങൾ ലംഘിക്കുന്നതിലേക്കോ നയിക്കാം. ഇസ്‌ലാം മുന്നോട്ടുവെക്കുന്ന 'Accountability' (പരലോകത്തെ വിചാരണ) എന്ന ആശയം വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യത്തെ സാമൂഹിക നന്മയ്ക്കായി ഉപയോഗിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. ഇത് കേവലം നിയമങ്ങളോടുള്ള ഭയമല്ല, മറിച്ച് ഉയർന്ന ഒരു മൂല്യബോധത്തിലേക്കുള്ള വളർച്ചയാണ്.
​ചുരുക്കത്തിൽ: അസ്തിത്വവാദം മനുഷ്യനെ അർത്ഥമില്ലാത്ത ലോകത്തെ ഏകനായ പോരാളിയായി കാണുമ്പോൾ, ഇസ്‌ലാം അവനെ കൃത്യമായ ലക്ഷ്യബോധമുള്ള, പ്രപഞ്ചത്തോട് ഇഴുകിച്ചേർന്ന് നിൽക്കുന്ന, ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള ഒരു പ്രതിനിധിയായി മാറ്റുന്നു.

ഗസ്സാലിയൻ തിരുത്ത്

ഇമാം ഗസ്സാലിയുടെ(റ ) ചിന്തകൾ ഇസ്ലാമിക ദർശനത്തെ യുക്തിപരമായി സ്ഥാപിക്കുന്നതിൽ വലിയ പങ്കുവഹിച്ചിട്ടുണ്ട്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ 'തഹാഫുത്തുൽ ഫലാസിഫ' (തത്ത്വചിന്തകരുടെ അബദ്ധങ്ങൾ) എന്ന ഗ്രന്ഥം ഭൗതികവാദപരമായ യുക്തികളെ നേരിടാൻ ഇന്നും പ്രസക്തമാണ്.​

യുക്തിയുടെ പരിമിതിയും വെളിപാടും (Reason vs Revelation)

ശുദ്ധമായ യുക്തിക്ക് (Pure Reason) മാത്രം പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ആത്യന്തിക സത്യം കണ്ടെത്താനാവില്ലെന്ന് ഇമാം ഗസ്സാലി വാദിച്ചു. എക്സിസ്റ്റൻഷ്യലിസ്റ്റുകൾ തങ്ങളുടെ പരിമിതമായ ബുദ്ധി ഉപയോഗിച്ച് ലോകം അർത്ഥശൂന്യമാണെന്ന് വിധിയെഴുതുമ്പോൾ, അവർ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരു വലിയ ചിത്രത്തിന്റെ ചെറിയ ഭാഗം മാത്രമാണ് കാണുന്നത്. ദൈവികമായ വെളിപാട് എന്നത് ബുദ്ധിക്ക് അപ്പുറത്തുള്ള സത്യങ്ങളെ കാണിച്ചുതരുന്ന ഒരു 'നൂർ' (പ്രകാശം) ആണെന്ന് അദ്ദേഹം നിരീക്ഷിച്ചു. ഇത് ജീവിതത്തിന് വെറുമൊരു തോന്നലിന് അപ്പുറം വസ്തുനിഷ്ഠമായ അർത്ഥം നൽകുന്നു.

കാര്യകാരണ ബന്ധം (Causality)

ഭൗതികവാദികൾ പ്രപഞ്ചത്തെ വെറും യാദൃച്ഛികതയായി കാണുമ്പോൾ, പ്രപഞ്ചത്തിലെ ഓരോ ചലനത്തിന് പിന്നിലും ഒരു 'ആദ്യ കാരണം' (Prime Mover) ഉണ്ടെന്ന് ഇമാം ഗസ്സാലി സമർത്ഥിച്ചു. അഗ്നി കത്തുന്നതിനോ വെള്ളം ഒഴുകുന്നതിനോ പിന്നിൽ പോലും അല്ലാഹു നിശ്ചയിച്ച ഒരു ക്രമമുണ്ട്. ഈ 'Divine Habit' (ദൈവിക ക്രമം) ആണ് ശാസ്ത്രീയമായ പഠനങ്ങളെ പോലും സാധ്യമാക്കുന്നത്. അസ്തിത്വവാദികൾ പറയുന്നതുപോലെ ലോകം നിശബ്ദമല്ല, മറിച്ച് സ്രഷ്ടാവിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.

ആത്മീയമായ അനുഭവം (Experiential Knowledge)

എക്സിസ്റ്റൻഷ്യലിസം മനുഷ്യന്റെ നിരാശയെയും (Angst) ഏകാന്തതയെയും ആഘോഷിക്കുമ്പോൾ, ഇമാം ഗസ്സാലി 'ഖൽബ്' (ഹൃദയം) എന്ന ആശയത്തിലൂടെ ഇതിന് പരിഹാരം നൽകുന്നു. അല്ലാഹുവുമായുള്ള ബന്ധത്തിലൂടെ മാത്രമേ മനുഷ്യന് യഥാർത്ഥ സമാധാനം കണ്ടെത്താനാവൂ. അർത്ഥമില്ലാത്ത ലോകത്ത് സ്വയം അർത്ഥം കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നത് ഒരു വലിയ ഭാരമാണെങ്കിൽ, സ്രഷ്ടാവിലേക്ക് മടങ്ങുന്നത് ആ ഭാരത്തിൽ നിന്നുള്ള മോചനമാണ്.​"സത്യം എന്നത് കേവലം വാക്കുകളല്ല, മറിച്ച് അല്ലാഹു വിശ്വാസിയുടെ ഹൃദയത്തിൽ നിക്ഷേപിക്കുന്ന പ്രകാശമാണ്" എന്നദ്ദേഹം എഴുതി.

ചുരുക്കത്തിൽ, അസ്തിത്വവാദം മനുഷ്യനെ ഒരു ശൂന്യതയിൽ തളച്ചിടുമ്പോൾ, ഇമാം ഗസ്സാലിയുടെ ചിന്തകൾ അവനെ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ വലിയൊരു ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് ബന്ധിപ്പിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.