ഫിസിക്സ് & മെറ്റാഫിസിക്സ്: ഖുർആനിക് മിറാക്കിൾ

ഭൗതിക ലോകത്തിന്റെ പ്രകൃതിയെയും പ്രതിഭാസങ്ങളെയും കുറിച്ച് പഠിക്കാനുള്ള ഒരു ജ്ഞാനമാധ്യമം മാത്രമാണ് ശാസ്ത്രം. പദാർത്ഥം (Matter), ഊർജ്ജം (Energy), സ്ഥലം (Space), കാലം (Time) തുടങ്ങിയ ഭൗതിക പരിധിക്കുള്ളിൽ നിൽക്കുന്ന കാര്യങ്ങളെ നിരീക്ഷണ-പരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെ വിശകലനം ചെയ്യുക എന്നതാണ് ശാസ്ത്രത്തിന്റെ പരിധി. എന്നാൽ, അല്ലാഹുവിന്റെ സൃഷ്ടിജാലങ്ങളിൽ ഭൗതിക പദാർത്ഥങ്ങൾ എന്നത് ഒരു ചെറിയ ഭാഗം മാത്രമാണ്; മാലാഖമാർ, ആത്മാവ്, പരലോകം, ജിന്നുകൾ തുടങ്ങിയ അതിഭൗതികമായ (Metaphysical) യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ ശാസ്ത്രത്തിന്റെ അളവുകോലുകൾക്ക് വിധേയമല്ല. ഓരോ വസ്തുവിനെയും അളക്കാൻ അതിന് അനുയോജ്യമായ മാനദണ്ഡങ്ങൾ അനിവാര്യമാണ്; പാലളക്കാൻ ലിറ്ററും തുണിയളക്കാൻ മീറ്ററും വേണ്ടതുപോലെ, ഭൗതികമായ ഉപകരണങ്ങൾ കൊണ്ട് മാത്രം അതിഭൗതിക സത്യങ്ങളെ അളക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് അയുക്തികരമാണ്. ചുരുക്കത്തിൽ, തന്റെ പരിധിക്കപ്പുറമുള്ള കാര്യങ്ങളിൽ ശാസ്ത്രം പുലർത്തുന്ന 'നിശബ്ദത' (Argument from Silence) ഒരിക്കലും ദൈവാസ്തിക്യത്തിന്റെ നിഷേധമായി കാണാനാവില്ല. ശാസ്ത്രം ഭൗതികതയെ വിശദീകരിക്കുമ്പോൾ, അതിഭൗതികമായ സത്യങ്ങളെ ഗ്രഹിക്കാൻ ബുദ്ധിയും വെളിപാടും ചേർന്ന അശ്അരി ജ്ഞാനശാസ്ത്രമാണ് ശരിയായ വഴി.

ഭൗതികശാസ്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് ദൈവാസ്തിക്യത്തെ നിഷേധിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിലെ യുക്തിശൂന്യതയെ ഒരു ദൃഷ്ടാന്തത്തിലൂടെ ഇങ്ങനെ വിശദീകരിക്കാം: നൂറ്റൊന്ന് നിലകളുള്ള ഒരു മഹാസൗധത്തിന്റെ ടെറസിൽ ഒരാൾ ഒരു കസേര സ്ഥാപിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് കരുതുക. എന്നാൽ പത്ത് നിലകൾ വരെ മാത്രം ഉയരമുള്ള ഒരു ഗോവണി ഉപയോഗിച്ച് പത്താം നിലയിലെത്തിയ ഒരാൾക്ക്, ടെറസിൻ്റെ മുകൾഭാഗം ദൃശ്യമല്ല എന്ന കാരണത്താൽ അവിടെ കസേരയില്ല എന്ന് വാദിക്കുന്നത് എത്രത്തോളം അയുക്തികരമാണോ, അതിന് സമാനമാണ് ഭൗതികശാസ്ത്രത്തിന്റെ പരിമിതികൾ വെച്ച് അതിഭൗതിക സത്യങ്ങളെ നിഷേധിക്കുന്നത്.
​ശാസ്ത്രത്തിന്റെ നിരീക്ഷണ പരിധി ഭൗതിക പദാർത്ഥങ്ങളിൽ (Physical matter) പരിമിതമാണ്; എന്നാൽ അല്ലാഹുവിന്റെ ആസ്തിക്യം എന്നത് ഭൗതികമായ അളവുകോലുകൾക്ക് അപ്പുറമുള്ള പരമമായ യാഥാർത്ഥ്യമാണ്. ശില്പത്തെ പഠിക്കുന്നതിലൂടെ ശില്പിയുടെ വൈദഗ്ധ്യം തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുന്നതുപോലെ, ഭൗതിക പ്രപഞ്ചത്തിലെ ക്രമബദ്ധമായ അടയാളങ്ങളെയും (Signs of Creation) പ്രതിഭാസങ്ങളെയും ബുദ്ധിപൂർവ്വം വിശകലനം ചെയ്യുന്നതിലൂടെ സ്രഷ്ടാവിനെ കണ്ടെത്തുക എന്നതാണ് ശരിയായ തത്വം. ശാസ്ത്രം ഭൗതിക വസ്തുക്കളുടെ ഘടനയെ വിശദീകരിക്കുമ്പോൾ, അവയുടെ അസ്തിത്വത്തിന് പിന്നിലെ യുക്തിയും സ്രഷ്ടാവിൻ്റെ സാന്നിധ്യവും തിരിച്ചറിയാൻ അശ്അരി ക ലാം മുന്നോട്ടുവെക്കുന്ന ബുദ്ധിപരമായ നിരീക്ഷണവും (نظر) വെളിപാടുമാണ് (وحي) യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനശാസ്ത്ര ഉപാധികൾ.

ഫിസിക്സും മെറ്റാഫിസിക്സും

ഭൗതികലോകത്തെയും അതിന്റെ പ്രവർത്തന നിയമങ്ങളെയും നിരീക്ഷണ-പരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെ പഠനവിധേയമാക്കുന്ന ജ്ഞാനശാഖയാണ് ഭൗതികശാസ്ത്രം (Physics). എന്നാൽ പദാർത്ഥം, ഊർജ്ജം, സ്ഥലം, കാലം തുടങ്ങിയ ഭൗതിക പരിധിക്കപ്പുറമുള്ള യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെയാണ് അതിഭൗതികത (Metaphysics) ഉൾക്കൊള്ളുന്നത്. ഇസ്‌ലാമിക വീക്ഷണത്തിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് അശ്അരി ജ്ഞാനശാസ്ത്ര പ്രകാരം, ഫിസിക്സും മെറ്റാഫിസിക്സും പരസ്പരവിരുദ്ധമായ മേഖലകളല്ല; മറിച്ച് ഒരേ സത്യത്തിന്റെ രണ്ട് തലങ്ങളാണ്. ഇന്ദ്രിയഗോചരമായ പ്രപഞ്ചം (ആലമുശ്ശഹാദ) സ്രഷ്ടാവായ അല്ലാഹുവിന്റെ അസ്തിത്വത്തിലേക്കുള്ള അടയാളങ്ങളാണ് (ആയാത്ത്). ശില്പം ശില്പിയിലേക്ക് വിരൽചൂണ്ടുന്നതുപോലെ, ഭൗതിക പ്രതിഭാസങ്ങൾ അവയ്ക്ക് പിന്നിലെ അതിഭൗതികമായ ക്രമീകരണത്തെയാണ് (Divine Wisdom) സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നത്. ശാസ്ത്രം 'എങ്ങനെ' (How) എന്ന ഭൗതിക ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം നൽകുമ്പോൾ, പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ നിലനിൽപ്പിന് പിന്നിലെ 'എന്തിന്' (Why) എന്ന അടിസ്ഥാന ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരം അതിഭൗതികതയിലാണ് കണ്ടെത്താനാവുക. ശാസ്ത്രം അതിന്റെ പരിമിതമായ അളവുകോലുകൾ ഉപയോഗിച്ച് അതിഭൗതിക സത്യങ്ങളെ അളക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് ലിറ്റർ ഉപയോഗിച്ച് നീളം അളക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതുപോലെ അയുക്തികരമാണ്. ആത്മാവ്, മാലാഖമാർ, പരലോകം തുടങ്ങിയ 'ഗൈബിയായ' (അദൃശ്യമായ) യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ തിരിച്ചറിയാൻ ഭൗതിക നിരീക്ഷണങ്ങൾക്കപ്പുറം ബുദ്ധിയും (عقل) ദിവ്യവെളിപാടും (وحي) ചേർന്ന സമഗ്രമായ ജ്ഞാനശാസ്ത്ര സമീപനമാണ് അനിവാര്യം. ചുരുക്കത്തിൽ, ഫിസിക്സ് എന്നത് മെറ്റാഫിസിക്സിലേക്ക് നയിക്കുന്ന ഒരു പാതയായാണ് ഇസ്‌ലാം വിഭാവനം ചെയ്യുന്നത്.

ഇസ്‌ലാം: ഭൗതിക-അതിഭൗതിക സമന്വയം

​ഇസ്‌ലാം എന്നത് ഭൗതികവും (Physical) അതിഭൗതികവും (Metaphysical) ആയ തലങ്ങളുടെ അപൂർവ്വമായ ഒരു സംയോജനമാണ്. ശാസ്ത്രം അതിന്റെ സ്വഭാവമനുസരിച്ച് 'എങ്ങനെ' (How) എന്ന ഭൗതികപ്രക്രിയകളെ (Empirical processes) വിശദീകരിക്കാൻ പരിമിതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ, ഇസ്‌ലാം 'എങ്ങനെ' എന്നതിനൊപ്പം തന്നെ 'എന്തുകൊണ്ട്' (Why) എന്ന ഉദ്ദേശ്യലക്ഷ്യങ്ങളെയും (Purpose and Teleology) അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നു. ദ്രവ്യവും ഊർജ്ജവും സ്ഥലകാലവും അടങ്ങുന്ന പദാർത്ഥലോകത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വ്യവസ്ഥാപിത പഠനമാണ് ശാസ്ത്രം എന്നതുകൊണ്ടുതന്നെ, ഇസ്‌ലാം ഉൾപ്പെടെ അതിഭൗതിക യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഒരു വിശ്വാസദർശനത്തെയും പൂർണ്ണമായി ശരിയാണെന്നോ തെറ്റാണെന്നോ സ്ഥാപിക്കാൻ ശാസ്ത്രത്തിന് സാധ്യമല്ല. ശാസ്ത്രത്തിന്റെ പരിധിക്ക് പുറത്തുള്ള കാര്യങ്ങളിൽ (Unobservable) അന്തിമവിധി പ്രസ്താവിക്കുക എന്നത് ശാസ്ത്രത്തിന്റെ തന്നെ രീതിശാസ്ത്രത്തിന് (Scientific Methodology) വിരുദ്ധമാണ്.
​എങ്കിലും, ഇസ്‌ലാമിക വിശ്വാസങ്ങളുടെ യുക്തിഭദ്രത വിശദീകരിക്കുന്നതിൽ ശാസ്ത്രീയ കണ്ടെത്തലുകളെ സാഹചര്യത്തെളിവുകളായി (Circumstantial evidence) ഉപയോഗപ്പെടുത്താവുന്നതാണ്. പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ക്രമബദ്ധതയെക്കുറിച്ചും സൂക്ഷ്മമായ സംവിധാനങ്ങളെക്കുറിച്ചുമുള്ള ആധുനിക പഠനങ്ങൾ സ്രഷ്ടാവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിലേക്കുള്ള ശക്തമായ സൂചനകളായി വിശ്വാസികൾ കാണുന്നു. ഇസ്‌ലാം എന്നത് 'പ്രവാചകൻ (സ) കൊണ്ടുവന്ന കാര്യങ്ങളെ ഹൃദയപൂർവ്വം സത്യപ്പെടുത്തുക' (التصديق بما جاء به النبي صلى الله عليه وسلم) എന്നതായതുകൊണ്ട് തന്നെ, ഈ സത്യപ്പെടുത്തലിന് ബലം നൽകുന്ന ബൗദ്ധികമായ ഉപോൽബലകങ്ങളായി ശാസ്ത്രത്തെ കണക്കാക്കാം. കൂടാതെ, വിശുദ്ധ ഖുർആൻ ഒരു ശാസ്ത്ര ഗ്രന്ഥമല്ലെങ്കിലും, അത് മുന്നോട്ടുവെക്കുന്ന പല പ്രപഞ്ചയാഥാർത്ഥ്യങ്ങളും ആധുനിക ശാസ്ത്രം കണ്ടെത്തുന്ന വസ്തുതകളോട് വിസ്മയകരമായ രീതിയിൽ ചേർന്നുനിൽക്കുന്നു എന്നതും ശ്രദ്ധേയമാണ്.

ചില ശാസ്ത്രസത്യങ്ങളും ഖുർആനികവിശദീകരണങ്ങളും പരിശോധിക്കാം.

ഒന്ന് : ഗർഭസ്ഥശിഷു : രൂപീകരണവും വളർച്ചയും
Ref : Embryology

1970-കളിൽ, ഖുർആനിലെ ശാസ്ത്രവിജ്ഞാന സൂചനകളെ കുറിച്ച് വിവിധ തുറകളിൽ നിന്നുള്ള സ്രോതസ്സുകൾ, പ്രത്യേകിച്ച് ഗർഭസ്ഥശിഷുവിൻ്റെ വളർച്ചാ ഘട്ടവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കാര്യങ്ങൾ ,  കാനഡയിലെ ടൊറന്റോ സർവകലാശാലയിലെ പ്രശസ്ത ക്രിസ്ത്യൻ അനാട്ടമിസ്റ്റായ പ്രൊഫ. കീത്ത് എൽ. മൂറിന് ലഭിക്കയുണ്ടായി. അദ്ദേഹം അത്ഭുതചകിതനായ അദ്ദേഹം കൂടുതൽ പഠിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഗവേഷണത്തിന് ശേഷം അദ്ദേഹം ഖുർആൻ മനുഷ്യ സൃഷ്ടിയാവാൻ വഴിയില്ല എന്ന് തീർത്ത് അഭിപ്രായപ്പെട്ടു:

ഖുർആനിൽ ഭ്രൂണത്തിന്റെ ഘട്ടങ്ങളുടെ വിശദീകരണം

وَلَقَدْ خَلَقْنَا ٱلْإِنسَـٰنَ مِن سُلَـٰلَةٍۢ مِّن طِينٍۢ
ثُمَّ جَعَلْنَـٰهُ نُطْفَةًۭ فِى قَرَارٍۢ مَّكِينٍۢ
ثُمَّ خَلَقْنَا ٱلنُّطْفَةَ عَلَقَةًۭ فَخَلَقْنَا ٱلْعَلَقَةَ مُضْغَةًۭ
فَخَلَقْنَا ٱلْمُضْغَةَ عِظَـٰمًۭا فَكَسَوْنَا ٱلْعِظَـٰمَ لَحْمًۭا
ثُمَّ أَنشَأْنَـٰهُ خَلْقًا ءَاخَرَ ۚ
فَتَبَارَكَ ٱللَّهُ أَحْسَنُ ٱلْخَـٰلِقِينَ

​

മനുഷ്യസൃഷ്ടിപ്പിന്റെ ഘട്ടങ്ങളെ സൂക്ഷ്മമായി വിവരിക്കുന്ന ഖുർആനിക സൂക്തങ്ങൾ ആധുനിക ഭ്രൂണശാസ്ത്രത്തിലെ (Embryology) പ്രധാന നാഴികക്കല്ലുകളുമായി കൃത്യമായി ചേർന്നുനിൽക്കുന്നു. അണ്ഡ-ബീജ സംയോഗം നടന്ന് ഗർഭപാത്രത്തിൽ ഉറക്കുന്ന ഒന്നാം ഘട്ടത്തെ 'നുത്ഫ' (نُطْفَة) എന്നും, തുടർന്ന് ആറാം ദിവസം മുതൽ ഭ്രൂണം ഗർഭാശയ ഭിത്തിയിൽ ഒട്ടിപ്പിടിച്ചു വളരുന്ന ഘട്ടത്തെ 'അലഖ' (عَلَقَة) എന്നും വിശേഷിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു; 'അലഖ' എന്ന പദത്തിന് രക്തക്കട്ട എന്നും അട്ടയെപ്പോലെ ഒട്ടിനിൽക്കുന്നത് എന്നും അർത്ഥമുണ്ട്, ഇത് ഭ്രൂണത്തിന്റെ അന്നത്തെ ആകൃതിയെയും സ്വഭാവത്തെയും കൃത്യമായി അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. നാലാം വാരത്തിൽ ഭ്രൂണത്തിൽ സോമൈറ്റുകൾ (Somites) രൂപപ്പെട്ട് ഖണ്ഡീകരണം നടക്കുമ്പോൾ ദൃശ്യമാകുന്ന രൂപത്തെ ചവച്ചരച്ച മാംസക്കഷണം എന്ന് അർത്ഥം വരുന്ന 'മുദ്‌ഗ' (مُضْغَة) എന്ന പദത്തിലൂടെ ഖുർആൻ വിവരിക്കുന്നു. ആറാം വാരത്തോടുകൂടി എല്ലുകൾ രൂപപ്പെടുന്നതും (ഇളാം - عِظَام), തുടർന്ന് പേശികൾ വികസിച്ച് എല്ലുകളെ പൊതിയുന്നതും (ലഹം - لَحْم) ആധുനിക വൈദ്യശാസ്ത്രം പറയുന്ന 'ഓസിഫിക്കേഷൻ' (Ossification), 'മയോജെനിസിസ്' (Myogenesis) എന്നീ ഘട്ടങ്ങളുമായി ക്രമപ്രകാരം യോജിക്കുന്നു. കൂടാതെ, ഉദരഭിത്തി, ഗർഭാശയ ഭിത്തി, അംനിയോ-കോറിയോണിക് പാട എന്നിവയെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന 'മൂന്ന് അന്ധകാര പാളികൾ' (ظُلُمَات ثَلَاث) എന്ന ഖുർആനിക പ്രയോഗം ഗർഭസ്ഥ ശിശുവിന്റെ സുരക്ഷാ കവചങ്ങളെ കുറിച്ചുള്ള ശാസ്ത്രീയ സത്യമാണ് വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്. ഭൗതികമായ ഈ വികാസത്തിനൊടുവിൽ ആത്മാവും ബോധവുമുള്ള മറ്റൊരു സൃഷ്ടിയായി മനുഷ്യൻ മാറുന്നതിനെ ഇസ്‌ലാം അതിഭൗതികമായ (Metaphysical) വികാസമായി കണക്കാക്കുന്നു. ഭൗതികശാസ്ത്രം ഭ്രൂണത്തിന്റെ 'എങ്ങനെ' എന്ന ഘടനയെ വിവരിക്കുമ്പോൾ, ഈ അത്ഭുതകരമായ സംവിധാനത്തിന് പിന്നിലെ 'ആര്' എന്ന ചോദ്യത്തിന് സ്രഷ്ടാവായ അല്ലാഹുവിലേക്ക് വിരൽചൂണ്ടുന്ന ശക്തമായ തെളിവുകളാണ് ഇത്തരം ദൃഷ്ടാന്തങ്ങൾ നൽകുന്നത്.

ശാസ്ത്രജ്ഞരുടെ പ്രതികരണങ്ങൾ.
Prof. Keith L. Moore
“It is clear to me that these statements must have come to Muhammad from God, or Allah, because almost all of this knowledge was not discovered until many centuries later. This proves to me that Muhammad must have been a messenger of God or Allah.”
(In a lecture at the Seventh Medical Conference in Dammam - 1981 )

Dr. E. Marshall Johnson (Daniel Baugh Institute, Pennsylvania)
“Qur’andescribes not only the development of external form, but emphasizes … internal stages … emphasizing major events recognized by contemporary science.
The evidence eliminates the possibility of multiple sources. The divine origin is the most plausible explanation.”
(Dr. Johnson’s commentary comes from the 1982 and subsequent Saudi Medical Conferences. He was Professor and Chairman of Anatomy and Developmental Biology and Director of the Daniel Baugh Institute at Thomas Jefferson University.)

രണ്ട് : കടലാഴങ്ങളിലെ തമാന്ധത, ആന്തരിക തിരമാലകൾ 
Ref : Oceanography
أَوْ كَظُلُمَاتٍ فِي بَحْرٍ لُّجِّيٍّ يَغْشَاهُ مَوْجٌ مِّن فَوْقِهِ مَوْجٌ مِّن فَوْقِهِ سَحَابٌ ۚ ظُلُمَاتٌ بَعْضُهَا فَوْقَ بَعْضٍ ۚ إِذَا أَخْرَجَ يَدَهُ لَمْ يَكَدْ يَرَاهَا ۗ وَمَن لَّمْ يَجْعَلِ اللَّهُ لَهُ نُورًا فَمَا لَهُ مِن نُّورٍ  (سورة النور: ٤٠)
വിശുദ്ധ ഖുർആൻ (24:40) സത്യനിഷേധത്തെയും ആത്മീയ അന്ധതയെയും ചിത്രീകരിക്കാൻ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന സമുദ്രാന്തർഭാഗത്തെ ഇരുട്ടിന്റെ ഉപമ അത്യന്തം അർത്ഥവത്താണ്. അഗാധവും പ്രക്ഷുബ്ധവുമായ സമുദ്രത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന 'ബഹ്‌രിൻ ലുജ്ജിയ്യ്' (بَحْرٍ لُّجِّيٍّ) എന്ന പ്രയോഗം മനുഷ്യന്റെ ഭാവനാശേഷിക്കും അപ്പുറമുള്ള അജ്ഞതയുടെ ആഴത്തെയാണ് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്. സമുദ്രത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ ആന്തരിക തിരമാലകളും (مَّوْجٌ مِّن فَوْقِهِ مَّوْجٌ) ഉപരിതലത്തിൽ കാർമേഘങ്ങളും (سَحَابٌ) സൂര്യപ്രകാശത്തെ പൂർണ്ണമായും തടയുന്നതിലൂടെ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്ന അടുക്കടുക്കായ ഇരുട്ടിനെ (ظُلُمَاتٌ بَعْضُهَا فَوْقَ بَعْضٍ) ഖുർആൻ ഇവിടെ ഉപമയായി സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. സ്വന്തം കൈ പോലും കാണാൻ കഴിയാത്ത വിധം ഗാഢമായ ഈ അന്ധകാരം, ഇലാഹീ പ്രകാശത്തിന്റെ (നൂർ) അഭാവത്തിൽ മനുഷ്യൻ അനുഭവിക്കുന്ന ആത്മീയ തകർച്ചയെയും ജ്ഞാനപരമായ ശൂന്യതയെയുമാണ് ആഖ്യാനം ചെയ്യുന്നത്. ആധുനിക സമുദ്രശാസ്ത്രം വെളിപ്പെടുത്തുന്ന 'അഗാധ സമുദ്രങ്ങളിലെ ആന്തരിക തിരമാലകൾ' (Internal Waves) എന്ന യാഥാർത്ഥ്യം കൂടി ചേർത്തുവായിക്കുമ്പോൾ, അല്ലാഹുവിന്റെ നൂറില്ലാത്തവന് സത്യത്തിന്റെ പാത ദൃശ്യമാകില്ലെന്ന ആത്മീയ പരമാർത്ഥം ശാസ്ത്രീയവും ദാർശനികവുമായ കൃത്യതയോടെ ഈ ഉപമയിൽ കോർക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
സമുദ്രത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് പോകുംതോറും സൂര്യപ്രകാശത്തിന്റെ തീവ്രത കുറയുകയും അന്തിമമായി അത് പൂർണ്ണ അന്ധകാരത്തിൽ അവസാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. സമുദ്രോപരിതലത്തിൽ നിന്ന് ഏകദേശം 200 മീറ്റർ വരെ വെളിച്ചം എത്തുന്ന 'യൂഫോട്ടിക്' സോണിൽ ദൃശ്യപ്രകാശത്തിലെ വർണ്ണങ്ങൾ (VIBGYOR) ഓരോന്നായി ആഗിരണം ചെയ്യപ്പെടുന്നു; ഇതിൽ ചുവപ്പ് നിറം ആദ്യവും നീല നിറം ഏറ്റവും അവസാനവുമാണ് അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നത്. 1000 മീറ്ററിന് താഴെയുള്ള 'അഫോട്ടിക്' സോണിൽ സൂര്യപ്രകാശം ഒട്ടും എത്താത്തതിനാൽ സമുദ്രം കഠിനമായ ഇരുട്ടിൽ മുഴുകുന്നു. സ്വന്തം കൈ പോലും കാണാൻ കഴിയാത്ത വിധം ഗാഢമായ ഈ അന്ധകാരത്തെ 'ഇദാ അഖ്‌റജ യദഹു ലം യകദ് യറാഹാ' (إِذَا أَخْرَجَ يَدَهُ لَمْ يَكَدْ يَرَاهَا) എന്ന ഖുർആനിക വിവരണം കൃത്യമായി അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. കൂടാതെ, 1904-ൽ മാത്രം ശാസ്ത്രലോകം തിരിച്ചറിഞ്ഞ 'ആന്തരിക തിരമാലകൾ' (Internal Waves) എന്ന പ്രതിഭാസം ഖുർആനിലെ 'മൗജുൻ മിൻ ഫൗഖിഹി മൗജ്' (مَّوْجٌ مِّن فَوْقِهِ مَّوْجٌ) എന്ന പ്രയോഗത്തിന് ശാസ്ത്രീയമായ മാനങ്ങൾ നൽകുന്നു. സാന്ദ്രതാ വ്യത്യാസമുള്ള ജലപാളികൾക്കിടയിൽ രൂപപ്പെടുന്ന ഇത്തരം ആന്തരിക തിരകൾ സമുദ്രോപരിതലത്തിലെ സാധാരണ തിരകൾക്ക് താഴെയായി നിലകൊള്ളുന്നു. ഉപരിതല തിരമാലകൾക്കും മുകളിൽ കാർമേഘങ്ങൾ കൂടി ചേരുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ഈ ബഹുതല അന്ധകാരം, പ്രകാശത്തിന്റെ ആഗിരണത്തെയും (Absorption) പ്രകീർണ്ണനത്തെയും (Scattering) സംബന്ധിച്ച ആധുനിക സമുദ്രശാസ്ത്ര പഠനങ്ങളോട് പൂർണ്ണമായും പൊരുത്തപ്പെടുന്നു.


മൂന്ന് : ജലചക്രം : മഴ മുതൽ മഴ വരെ .
Ref : Hydrology & Meteorology

ഭൂമിയിലെ ജലത്തിന്റെ സന്തുലിതാവസ്ഥ നിലനിർത്തുന്ന പ്രകൃതിദത്ത പ്രക്രിയയായ ജലചക്രത്തെ (Water Cycle) സംബന്ധിച്ച ആധുനിക ശാസ്ത്രീയ ധാരണകൾ പതിനാറാം നൂറ്റാണ്ടോടെയാണ് പൂർണ്ണരൂപം പ്രാപിച്ചതെങ്കിലും, അതിന്റെ സൂക്ഷ്മമായ ഘട്ടങ്ങൾ നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുമ്പ് തന്നെ വിശുദ്ധ ഖുർആൻ കൃത്യമായി അവതരിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. പുരാതന ഗ്രീക്ക് തത്വചിന്തകരായ തെയ്‌ൽസ് (Thales of Miletus) ജലം സമുദ്രത്തിൽ നിന്ന് ഉയർന്ന് മഴയായി പെയ്യുന്നു എന്ന് വിശ്വസിച്ചിരുന്നുവെങ്കിലും അക്കാലത്തെ ധാരണകൾ അപൂർണ്ണമായിരുന്നു. അരിസ്റ്റോട്ടിലിനെപ്പോലുള്ളവർ ഭൂമിക്കടിയിലെ വലിയ ഗുഹകളിൽ ജലം ഘനീഭവിച്ച് നദികളുണ്ടാകുന്നു എന്നാണ് കരുതിയിരുന്നത്. എന്നാൽ 1580-ൽ ബെർനാഡ് പളിസി (Bernard Palissy) അവതരിപ്പിച്ച ശാസ്ത്രീയ രൂപത്തിന് സമാനമായി, ജലം ആകാശത്തുനിന്ന് അളവോടെ ഇറങ്ങുന്നതും (ബികദർ - بِقَدَرٍ), അത് ഭൂമിയിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെന്ന് ഉറവുകളായി മാറുന്നതും (സലകഹു യനാബീഅ് - فَسَلَكَهُ يَنَابِيعَ), സമുദ്രജലം ഉപ്പുവെള്ളമാണെങ്കിലും അതിൽ നിന്ന് ലഭിക്കുന്ന മഴജലം ശുദ്ധജലമാകുന്നതും ഖുർആൻ വ്യക്തമാക്കുന്നു. ജലചക്രത്തിലെ സുപ്രധാന ഘട്ടമായ കാറ്റുകൾ വീശുന്നതും അത് മേഘങ്ങളെ സംയോജിപ്പിക്കുന്നതും (യൂർസിലുർ രിയാഹ - يُرْسِلُ الرِّيَاحَ), തുടർന്ന് മേഘങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ മഴത്തുള്ളികൾ പുറപ്പെടുന്നതും (യഖ്‌റുജു മിൻ ഖിലാലിഹി - يَخْرُجُ مِنْ خِلَالِهِ) ഏഴാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഖുർആനിക ആഖ്യാനങ്ങളിൽ ദൃശ്യമാണ്. ചുരുക്കത്തിൽ, ഉപരിതല ജലവും ഭൂഗർഭ ജലവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെക്കുറിച്ചും ബാഷ്പീകരണത്തിലൂടെ ജലം തിരിച്ചെത്തുന്നതിനെക്കുറിച്ചും ആധുനിക ഹൈഡ്രോളജി (Hydrology) വിശദീകരിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് തന്നെ സമഗ്രവും ശാസ്ത്രീയവുമായ ഒരു ചിത്രം ഖുർആൻ നൽകുന്നു എന്നത് ശ്രദ്ധേയമാണ്.

നാല് : ഇരുമ്പ് : പ്രതീകം , പ്രമാണം .
Ref  : Geography

വിശുദ്ധ ഖുർആനിലെ 57-ാം അധ്യായമായ 'സൂറത്തുൽ ഹദീദ്' (ഇരുമ്പ്), അതിന്റെ നാമകരണത്തിലും ഉള്ളടക്കത്തിലും ആധുനിക ശാസ്ത്രീയ സത്യങ്ങളോട് പുലർത്തുന്ന വിസ്മയകരമായ പൊരുത്തം ഇസ്‌ലാമിക വീക്ഷണത്തിൽ പ്രസക്തമാണ്. ഈ അധ്യായത്തിലെ 26-ാം വചനത്തിൽ (ബിസ്മി ഉൾപ്പെടെ) ഇരുമ്പിനെക്കുറിച്ച് പരാമർശിക്കുമ്പോൾ, ഇരുമ്പിന്റെ ആറ്റോമിക നമ്പറും (Atomic Number) 26 ആണെന്നത് ശ്രദ്ധേയമാണ്. കൂടാതെ, ബിസ്മി ഉൾപ്പെടെ ഈ അധ്യായത്തിലെ ആകെ വചനങ്ങളുടെ എണ്ണം 30 ആണ്; ഇത് ഇരുമ്പിന്റെ ഏറ്റവും സുസ്ഥിരമായ ഐസോടോപ്പായ $ ^{56}Fe $-ലെ ന്യൂട്രോണുകളുടെ എണ്ണവുമായി (56 - 26 = 30) കൃത്യമായി യോജിക്കുന്നു. ഭൂമിയുടെ ഉൾക്കാമ്പ് (Earth's Core) ഖരരൂപത്തിലുള്ള ഇരുമ്പാണെന്നും അത് ഭൗമോപരിതലത്തിൽ നിന്ന് ഏകദേശം 5100 കിലോമീറ്റർ ആഴത്തിലാണ് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നതെന്നും ആധുനിക ജിയോളജി വ്യക്തമാക്കുന്നു; അത്ഭുതകരമെന്നു പറയട്ടെ, ഖുർആനിന്റെ തുടക്കം മുതൽ എണ്ണിത്തുടങ്ങിയാൽ ഇരുമ്പിനെക്കുറിച്ച് പരാമർശിക്കുന്ന ഈ വചനം വരുന്നത് 5100-ാമതായാണ്. കൂടാതെ, ഇരുമ്പ് ഭൂമിയിൽ സ്വയം ഉത്ഭവിച്ചതല്ലെന്നും നക്ഷത്രസ്ഫോടനങ്ങളിലൂടെ (Supernova) ബഹിരാകാശത്തുനിന്ന് ഉൽക്കകളായി ഭൂമിയിൽ പതിച്ചതാണെന്നുമുള്ള ആധുനിക വാനശാസ്ത്ര സിദ്ധാന്തത്തെ ശരിവെക്കുന്ന രീതിയിലാണ് 'നാം ഇരുമ്പിനെ ഇറക്കി' (وَأَنزَلْنَا الْحَدِيدَ) എന്ന ഖുർആനിക പ്രയോഗം നിലകൊള്ളുന്നത്. ഭൗതികമായ കരുത്തും നൈതികമായ നീതിയും (ത്രാസ്) ഒരേ വചനത്തിൽ പരാമർശിക്കുന്നതിലൂടെ, പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ഘടനയിലും സാമൂഹിക ക്രമത്തിലും ഇരുമ്പ് വഹിക്കുന്ന പങ്കിനെ ഖുർആൻ സമഗ്രമായി അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു.


അഞ്ച് : തേനീച്ച
وَأَوْحَىٰ رَبُّكَ إِلَى ٱلنَّحْلِ أَنِ ٱتَّخِذِي مِنَ ٱلْجِبَالِ بُيُوتًۭا وَمِنَ ٱلشَّجَرِ وَمِمَّا يَعْرِشُونَ
​"നിന്റെ രക്ഷിതാവ് തേനീച്ചയ്ക്ക് ഇപ്രകാരം വെളിപാടു നൽകി: നീ പർവ്വതങ്ങളിലും മരങ്ങളിലും മനുഷ്യർ കെട്ടിയുയർത്തുന്നവയിലും വീടുകളുണ്ടാക്കിക്കൊള്ളുക." (16:68)

വിശുദ്ധ ഖുർആനിലെ 16-ാം അദ്ധ്യായമായ 'സൂറത്തുന്നഹ്‌ൽ' (തേനീച്ച), തേനീച്ചകളുടെ ജൈവികമായ പ്രത്യേകതകളെയും അവയുടെ സാമൂഹിക ഘടനയെയും സംബന്ധിച്ച അത്ഭുതകരമായ ഗണിതശാസ്ത്രപരവും ശാസ്ത്രീയവുമായ വസ്തുതകൾ അനാവരണം ചെയ്യുന്നു. ആൺ തേനീച്ചകളുടെ ക്രോമസോം സംഖ്യ 16-ഉം പെൺ തേനീച്ചകളുടേത് 32-ഉം ആണെന്നിരിക്കെ, തേനീച്ച എന്ന് നാമകരണം ചെയ്യപ്പെട്ട അദ്ധ്യായം ഖുർആനിലെ 16-ാമത്തേതാണ് എന്നതും, 16 മുതൽ 32 വരെയുള്ള അധ്യായങ്ങളിലെ വചനങ്ങളുടെ ആകെ എണ്ണം 1632 ആണെന്നതും വിസ്മയകരമായ ഒരു 'ഡിജിറ്റൽ മിറക്കിൾ' (Digital Miracle) ആയി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. കൂടാതെ, തേനീച്ചയെ പരാമർശിക്കുന്ന 68-ാം വചനത്തിൽ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന വ്യാകരണ രൂപങ്ങൾ (ٱتَّخِذِي, فَٱسْلُكِي) സ്ത്രീലിംഗ കൽപ്പനകളാണ്; തേൻ ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കുന്നതും കൂട് നിർമ്മിക്കുന്നതും പെൺ തേനീച്ചകളാണെന്ന (Worker Bees) ശാസ്ത്രീയ സത്യത്തെയാണ് ഇത് അടിവരയിടുന്നത്. 17-ാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ജാൻ സ്വാമ്മർഡാം (Jan Swammerdam) സൂക്ഷ്മദർശിനിയിലൂടെ തേനീച്ചകളെ നിരീക്ഷിച്ച് തൊഴിലാളി തേനീച്ചകൾ പെണ്ണാണെന്ന് കണ്ടെത്തുന്നതിന് ആയിരം വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് തന്നെ ഖുർആൻ അവയെ സംബോധന ചെയ്യാൻ സ്ത്രീലിംഗ പദങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചു എന്നത് ശ്രദ്ധേയമാണ്. 'അവയുടെ വയറുകളിൽ നിന്ന്' (مِنۢ بُطُونِهَا) എന്ന പ്രയോഗത്തിലെ സ്ത്രീലിംഗ സർവ്വനാമവും, 68-ാം വചനത്തിലെ പദങ്ങളുടെയും അക്ഷരങ്ങളുടെയും എണ്ണവും തേനീച്ചയുടെ ജൈവിക ഘടനയുമായി പുലർത്തുന്ന ഗണിതശാസ്ത്രപരമായ പൊരുത്തവും ഖുർആനിലെ ശാസ്ത്രീയ സൂചനകളുടെ (Inimitability) ഉത്തമ ഉദാഹരണങ്ങളാണ്.